اعتقاد به موعود نجات بخش




  

حجت الاسلام راستگو

به مناسبت روز جهانی کودک، با حجت الاسلام و المسلمین راستگو، روحانی نام آشنا و قصه گوی دوست داشتنی برنامه کودک گفتگو کردیم. موضوع گفتگوی کوتاهمان پرخاشگری کودکان است که بسیاری  از والدین از آن رنج می برند.

علت پرخاشگری کودکان چیست؟

بسم الله الرحمن الرحیم. برای درمان پرخاشگری کودکان، ابتدا باید علت این پرخاشگری را جویا شد. اگر علت و سبب خشم کودکان، وراثت نباشد یا مربوط به دوران شیرخوارگی نباشد؛ راحت تر اصلاح می شود. اما اگر مشکل مربوط به وراثت  یا عامل آن دوران حاملگی پراسترس باشد و یا حتی کودک در دوران شیرخوارگی، شیر نخورده باشد؛ درمان پرخاشگری او مشکل می شود و نیازمند زمان طولانی است.

مهم ترین عاملی که باعث کاهش پرخاشگری کودک می  شود؛ ایجاد فضای باز، آرامش بخش و عدم تحریک کودک است. مثلا اگر به اسباب بازی ای علاقمند است؛ آن وسیله را به زور از او نگیرند. اجازه دهند که بیشتر بازی کند. اگر کودک از رفتار فردی عصبانی می  شود؛ اطرافیان باید حواسشان باشد که آن رفتار را تکرار کنند. والدین با لبخند بیشتر، وعده جایزه و هدیه می توانند تا حد زیادی از خشم کودک بکاهند.

در هر حال، مراجعه به پزشک و روانپزشک می تواند در این زمینه کمک کننده باشد. چنانچه کودک دچار کمبودهای مغزی یا عصبی است؛ پزشک می تواند آن را درمان کند. روانپزشک نیز می تواند به ریشه یابی علتهای روانی خشم او پی ببرد. تحمل و صبر اطرافیان، نقطه کلیدی برای درمان مشکل کودکان پرخاشگر است. تمرین و تکرار و ممارست در این مسیر، بسیار موثر است. اگر با شدت عمل با او برخورد شود؛ اثر بدی خواهد گذاشت.

راه دیگری که می تواند به کودک کمک کند این است که والدین او را به کوه و دشت و فضای باز ببرند. اجازه دهند که در آن مکان تا می تواند فریاد بزند. خود را تخلیه کند. این حالت خشم نباید به عقده تبدیل شود. آنچه که از ناراحتی در وجود کودک متراکم است باید آزاد شود.

اگر کودک پرخاشگر خطایی کرد؛ والدین با او چگونه عمل کنند؟

خطای کودک دو حالت دارد. ممکن است این خطا، با خود خسارت به همراه داشته باشد و ممکن است خسارتی در پی آن نباشد. ممکن است که شیشه ای را شکسته باشد. یا ظرف غذا را چپ کرده باشد. در این صورت باید به فرزند تلقین مثبت شود. به او گقته شود "ما می دانیم که تو دوست نداشتی این اتفاق بیفتد". "ما می دانیم که تو منظور بدی نداشتی". " ما می دانیم که تو دوست نداری عصبی بشوی". باید بر روی خوبیها تأکید کنیم. متاسفانه والدین، تنها بر روی نقاط منفی مانور می دهند و کودکان را فقط سرزنش می کنند. اگر آسیب و خسارت به دیگران وارد شده باشد؛ آسیب وارد شده باید به کودک نشان داده شود. مثلا آن آسیب را به خودش نشان دهند. تنبیه یعنی همین آگاهی بخشیدن. تنبیه به معنای کتک زدن نیست. فرض کنید که کودک ظرف غذا را بر روی فرش برمی گرداند. والدین به او بگویند که با این عمل، تا مدتی آنها فرش نخواهند داشت؛ زیرا مجبورند که فرش را به فرش شویی بدهند. ضمن اینکه هزینه ای هم به خانواده تحمیل می شود.

والدین مراقب باشند که مقدمات خشم کودک را فراهم نکنند. اگر کودک خشمگین شد؛ بی ادبی او را به رخش نیاورند. مثلا اگر به فردی گفت:" احمق!" والدین بگویند که او احمد نیست. نامش مثلا محمود است. هوشیاری والدین و اطرافیان، قدم اول در کنترل خشم کودکان است. والدین باید مراقب باشند که در وهله اول در دوران حاملگی یا شیرخوارگی، مراقبتهای لازم برای به عمل بیاورند.